Orzecznictwo

NAJNOWSZE ORZECZNICTWO SĄDOWE W SPRAWACH ZADOŚĆUCZYNIEŃ I ODSZKODOWAŃ

Uznaliśmy, że w ramach naszego serwisu powinny pojawiać się informacje dotyczące spraw z zakresu odszkodowań lub zadośćuczynień, które faktycznie były procedowane i znalazły swój finał w Sądzie. 

Często zdażenia są do siebie podobne lub mają pojedyńcze cechy wspólne, w związku z tym możemy dzięki takim opisom nabrać przekonania, że nasz przypadek (wypadek) również kwalifikuje się do dochodzenia odszkodowania lub zadośćuczynia z dużym stopniem prawdopodobieństwa jego uzyskania.

1. #Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt: III CZP 93/12 

"Artykuł 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (...) w brzmieni sprzed 11 lutego 2012 r. nie wyłączał z zakresu ochorny ubezpieczeniowej #zadośćuczynienia za krzywdę osoby, wobec której ubezpieczony ponosił odpowiedzialność na podsatwie art. 448 k.c."

Załączamy link do pełnego tekstu uchwały SN: http://www.sn.pl/Sites/orzecznictwo/Orzeczenia2/III%20CZP%2093-12.pdf

Cytowany #wyrok jest wynikiem coraz częściej prezentowanego przez Ubezpieczycieli stanowiska, że przed nowelizacją kodeksu cywilnego oraz późniejszej nowelizacji ustawy o obowiazkowych ubezpieczeniach tzw. OC nie było podstaw do przyjmowania odpwiedzilaności wobec poszkodowanych w zakresie wypłacania #zadośćuczynienia za doznaną #krzywdę. Sąd Najwyższy w/w uchwałą przesądził ostatecznie, że Ubezpieczyciele nie mają racji i #poszkodowanym w #wypadkach komunikacyjnych powstałych z winy ubezpieczonych przysługuje roszczenie o zadośćuzynienie za doznaną krzywdę. Nasza Kancelaria Odszkdowawcza #ADIUTUM również prowadzi sprawy dotyczące zdarzeń sprzed zmiany przepisów i jak dotąd udaje nam się przekonań sądy do naszzego stanowiska, które jest zbieżne z orzecznictwem Sądu Najwyższego.     

 2. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 08 sierpnia 2012 r. sygn. akt: I CSK 2/12

„Poziom stopy życiowej społeczeństwa może rzutować na wysokość zadośćuczynienia jedynie uzupełniająco, w aspekcie urzeczywistnienia zasady sprawiedliwości społecznej. Prezentowany we wcześniejszym orzecznictwie pogląd o utrzymywaniu zadośćuczynienia w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa stracił znaczenie, z uwagi na znaczne rozwarstwienie społeczeństwa pod względem poziomu życia i zasobności majątkowej. Decydującym kryterium jest rozmiar krzywdy i ekonomicznie odczuwalna wartość, adekwatna do warunków gospodarki rynkowej.”

3. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt: I ACa 1019/12

„Sąd, ważąc odpowiedniość zadośćuczynienia, musi mieć na względzie, że życie, zdrowie i integralność cielesna człowieka są dobrami najcenniejszymi.”

4. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt: I ACa 561/12

„Zadośćuczynienie wprawdzie nie powinno stanowić źródła wzbogacenia, winno mieć jednak odczuwalną ekonomicznie wartość, adekwatną do rozmiaru krzywdy, jakiej doznała osoba uprawniona do jego otrzymania, pozwalającą na skompensowanie tej krzywdy.”

5. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 października 2012 r. sygn. akt: I ACa 628/12

„Korygowanie przez sąd drugiej instancji wysokości zasądzonego zadośćuczynienia jest tylko wtedy uzasadnione, jeżeli w okolicznościach sprawy kwota przyznana przez sąd pierwszej instancji jest rażąco wygórowana lub rażąco niska.”

6. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2012 r. sygn. akt: I ACa 388/12

„Przy ocenie krzywdy doznanej przez pokrzywdzonego nie ma znaczenia to, że aktualnie pokrzywdzony jest osobą pogodną, przejawia bardzo pozytywne nastawienie do swojej przyszłości, snuje dalsze plany i w zasadzie w pozytywnych barwach widzi możliwość realizacji zamierzeń zawodowych oraz ułożenia sobie życia prywatnego.”

7. Wyrok Sądu Apelacyjnego Lublinie z dnia 04 października 2012 r. sygn. akt: I ACa 487/12

„Różnica pomiędzy roszczeniem o zasądzenie zadośćuczynienia na podstawie art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c. a roszczeniem odszkodowawczym przewidzianym w art. 446 § 3 k.c. polega m.in. na kręgu poszkodowanych, którym przyznane roszczenia przysługują. W przypadku roszczenia z art. 445 § 1 k.c. roszczenie przysługuje osobie bezpośrednio poszkodowanej, natomiast w przypadku art. 446 § 3 roszczenie przysługuje osobie pośrednio poszkodowanej, a więc tej, przeciwko której nie było wymierzone działanie sprawcze. Znalezienie cezury między statusem osoby pośrednio i bezpośrednio poszkodowanej jest trudne zwłaszcza w sytuacji, gdy śmierć osoby bliskiej pozostaje w normalnym związku przyczynowym z rozstrojem zdrowia poszkodowanego.”

ZGŁOŚ SIĘ DO NAS - POMOŻEMY CI !       BEZ ŻADNYCH OPŁAT WSTĘPNYCH.